ترجمه ایران استار -‌ در اواخر سال 2015، زمانی که اروپا به بحران مهاجرت ‌ برخورد کرد‌، سازمان ملل متحد تصمیم به تشکیل جلسه‌ای گرفت تا تعیین کند عملکرد کشور‌ها در مقابله با اینگونه بحران‌ها چگونه باید باشد. یک سال بعد 193 کشور عضو سازمان ملل، اعلامیه نیویورک را امضا کرده و خواستار تصویب پیمان مهاجرت تا پایان سال 2018 شدند.
در نتیجه، لایحه جهانی برای مهاجرت امن، مرتب و منظم متولد شد. پیش‌نویس این پیمان توسط اعضای سازمان ملل‌ به استثنای آمریکا در ماه ژوئیه به امضا رسید. در روزهای 10 و 11 دسامبر، اعضای سازمان ملل متحد در شهر "موروکن"، "مراکش" جمع خواهند گردید تا این پیمان را به طور رسمی امضا کنند و به رسمیت بشناسند. انتظار می‌رود که کانادا هم این پیمان را امضا‌ کند،‌ اما چندین کشور با آن مخالفت کرده‌اند.
 
اهداف این پیمان چیست؟
این قرارداد جهانی، مهاجرتی امن، مرتب و منظم با هدف درک مشترک، مسئولیت‌های مشترک و وحدت هدف معین در مورد مهاجرت را تعریف کرده و ادعا می‌کند که همکاری بهتر بین‌المللی برای رسیدگی به امور مهاجران به نحوی است که از حقوق بشر مهاجران و پناهندگان محافظت می‌کند و این بینش در قالب 23 هدف مشخص شده است. برخی از اهداف مرتبط با بهبود پروتکل‌های مهاجرت بین‌المللی با ارائه اطلاعات واضح در مورد قانون مهاجرت و پروسه‌های اعمال آن، تضمین هویت قانونی و مستندسازی برای همه مهاجران، بهبود در پروسه‌های غربالگری و به اشتراک‌گذاری داده‌ها می‌باشد.
هدف آن این است که از عوامل فرار مردم از کشورشان جلو‌گیری کرد. از آن جمله فقر، فقدان امنیت غذایی، فرصت‌های آموزشی و شغلی نامناسب، تغییرات اقلیمی و تبعیض جنسیتی است.

کدام کشورها با پیمان مخالفت می‌کنند؟

ایالات متحده اولین کشوری بود که به طور آشکار علیه این پیمان مخالفت کرد و تنها کشوری بود که توافق اولیه در مورد پیمان را در ماه ژوئیه امضا نکرد. در اواسط ماه نوامبر اسرائیل اولین کشوری شد که اعلان کرد این پیمان را امضاء نخواهد کرد و سپس در اواخر ماه نوامبر، دولت استرالیا نیز اعلام کرد که با وجود داشتن نقش مهم در تهیه پیش‌نویس این قرارداد، این قرارداد را امضا نخواهد کرد. چندین کشور سابق بلوک شرق نیز از امضا این لایحه سر باز زدند. آنها لهستان، جمهوری چک، بلغارستان، مجارستان و اسلواکی هستند. "ماتئو سالوینی" وزیر امور خارجه ایتالیا، مخالفت خود را با این پیمان اعلام کرده است‌ و دولت هلند گفته است که آن را امضا نمی‌کند. 
کانادا نقش موثری در پیشبرد این توافق داشت و وزیر مهاجرت، احمد حسن، روز دوشنبه گفت که کانادا با وجود نگرانی‌های محافظه‌کاران وارد این پیمان خواهد شد. وی در هفته جاری در مراکش، این قرارداد را امضا خواهد کرد. "‌اندرو شی‌یر" رهبر محافظه‌کاران روز سه‌شنبه‌ در مجلس عوام اظهار داشت: "امضای این قرارداد به این معنی است که نهادهای خارجی قادر خواهند بود سیاست‌های مهاجرتی کانادا را تعیین کنند و حزب او به شدت مخالف امضای قرارداد پیمان جهانی سازمان ملل متحد در مورد مهاجرت است. کانادایی‌ها، و تنها کانادایی‌ها، باید تصمیم بگیرند که چه کسی با چه شرایطی به کشورشان می‌آید".
اما "کریستوفر الکساندر" وزیر سابق محافظه‌کار مهاجرت در دوران "هارپر" به مخالفت با شی‌یر پرداخت و در برابر ادعای "اندرو شی‌یر" در اینباره بیانیه‌ای صادر کرد. او در این بیانیه آورده است: نظرات "شی‌یر" در واقع نادرست است، این قرارداد یک اعلامیه سیاسی است، نه یک پیمان قانونی و هیچ تاثیری در حاکمیت و تصمیم‌گیری ما ندارد".
جاستین ترودو، نخست وزیر کانادا نیز در اینباره گفته است که دولت او همچنان از مهاجرت و حمایت از تنوع آن ادامه خواهد داد.