کار و زندگی‌ نمایندگان در مجلس از دور کاملا رؤیایی می‌نمایاند: تمیز و شیک، و در عین حال سبک! اما برای کسانی که واقعا درگیر آن هستند کار کردن در مجلس کانادا بسیار سخت، نا‌امید کننده و دور از انتظار است. 
در انتخابات پیش رو 18 نفر از حزب لیبرال، 15 نفر از حزب محافظه‌کار و 14 نفر از حزب نیودموکرات تصمیم گرفتند که در مبارزات انتخاباتی شرکت نکنند‌. البته شرکت نکردن این تعداد از نمایندگان ضربه بزرگی برای دو حزب لیبرال و محافظه‌کار نیست ولی حزب نیودمکرات یک سوم از تیم خود را بدین ترتیب از دست می‌دهد. 
آنچه که جالب است کناره‌گیری اعضای حزب حاکم لیبرال است که تنها پس از یک دوره از سمت خود کناره‌گیری می‌کنند‌! علی رغم آنکه این چشم‌انداز وجود دارد که ترودو در ماه اکتبر برنده انتخابات باشد، اما شاید برای عده‌ای کناره‌گیری به دلیل آن باشد که جاه‌طلبی‌هایشان‌ خنثی شده، ولی عده‌ای از این تعداد نیز سر‌خورده ارتباط بین مجلس و مردم کانادا هستند.    
برای برخی از نمایندگان این اعتقاد وجود دارد که آنها نتوانسته‌اند صدای حزب‌شان در اتاوا باشند. برای مثال یکی از نمایندگان حزب لیبرال گفت: "من احساس نمی‌کنم که ما با حزب زندگی کرده‌ باشیم". وی که مایل نیست در دوره بعدی انتخابات شرکت کند اظهار داشت در طی چهار سال گذشته به دلیل ماهیت تند و تیز سیاست‌ها در اتاوا از حزب ناامید شده است.
‌او گفت: "استفان هارپر قدرت را در دفتر نخست وزیری متمرکز کرده بود‌، اما من فکر نمی‌کنم که ترودو هیچ کاری برای تغییر آن انجام داده باشد. فکر کردم ما حرف‌های بیشتری برای گفتن داریم. اما بسیاری از تصمیمات توسط مقامات غیر منتخب گرفته شد".
یکی از نگرانی‌های خاص که بارها و بارها از طرف نمایندگان پارلمان لیبرال شنیده شده است‌، حضور کارمندان دفتر نخست وزیری در جلسات مشترک است. " کیتی تلفورد" رئیس دفتر کنونی ترودو و یا "جرالد باتس" رئیس دفتر قبلی ترودو‌ به طور منظم درجلسات انجمن حزب شرکت می‌کردند، همانطور که "ایان بردی" رئیس دفتر "هارپر" با اصرار نخست وزیر در جلسات حزبی شرکت می‌کرد .
این نماینده لیبرال پارلمان‌، که خواست نامش فاش نشود‌، گفت: "حضور کارمندان ارشد آب یخی بود که در جلسات بر روی ما پاشیده می‌شد. ممکن است حرفی در داخل جمع‌ زده شود که نظرات شخصی افراد نسبت به ترودو باشد و باید داخل همان جلسات باقی بماند‌ ولی با وجود این افراد که حافظه خوبی دارند این موارد امکان پذیر نبود". سرخوردگی او محدود به جلسات گروه‌های عادی نبود؛ وی گفت سیستم کمیته به گونه‌ای ساخته شده بود که نمایندگان را مشغول نگه دارد به طوری که آنها به ندرت می‌توانستند قوانینی را که از دفتر نخست وزیر سرچشمه می‌گیرد، تغییر دهند.