از خدا پنهان نیست، از شما هم پنهان نباشد حکایت آن‌که این فضول‌خان هفت شهر عشق و عاشقی از تهران گرفته تا تایلند و از رُم گرفته تا تورنتو را پشت سر گذاشته و اکنون در کنار فضول‌بانو و خانواده‌اش در تورنتو رحل اقامت گزیده و روزگار را سپری می‌کند. او با شنیدن اخبارهای مربوط به پرستو و پرستوجات یاد ایام جوانی چنان که افتد و دانی، کرده و شعری برای پرستو سروده که خواندن آن در این ایام که هوا گرم شده و می‌توان دست اهل و عیال را گرفت و به کنار آبی یا گوشه جنگلی رفت، خالی از لطف نیست:
"هرگز نَبُود سروی با بالای پرستو
یا به رخ خوشگل و زیبای پرستو
در شب سرد تورنتو خدایا تو مرا
شلتری ده چو آغوش دل‌آرای پرستو
حوران بهشتی که کنند این همه تعریف
هرگز نشوند ناخنی از پای پرستو
گر گذر افتد که بیاید به فرودگاه پیرسون
می‌کنم جان فدا بر سر سودای پرستو
گر همه سلبریتی‌های جهان جمع شوند
نیستند به زیباییِ قدِ رعنای پرستو
گر نشیند پرستویی به بام و درِ من
خانهٔ دل به یکباره کنم جای پرستو
گفته‌اند شغل پرستو بُوَد جاسوسی
گویم همه اسرار به او، می‌شوم رسوای پرستو
بعدِ چندی چو شود آن پرستو باردار
بهر خشنودی دلِ عاشقِ شیدای پرستو
می‌رویم ما به کانادا بهر فارغ شدنش
تا که آید به دنیا طفل رعنای پرستو
بعدِ صد سال اگر خشم بگیرد او را
بهتر آنست که من کشته شوم پای پرستو
الغرض زود مهیا کنم هفت‌تیر خودم را‌
تا به تیر غضبش جان دهم جای پرستو"